Ήταν θέμα ημερών όπως φάνηκε από την πρώτη στιγμή.
Το υπάρχον καπάκι δεν βόλευε, σήκωνε πολύ το ρολόϊ χωρίς κάποιο λόγο μιας
και άφηνε ένα μεγάλο κενό χώρο εσωτερικά.

Ξεκίνησα γεμάτος ελπίδες με μια "βάση" για το καπάκι, μηδενισμένο τραπέζι
και το πιο βαρύ γυαλόχαρτο που είχα..

Σε κανα 15' κατάλαβα ότι δεν είχα ελπίδες με το γυαλόχαρτο και άνοιξα
μια λίμα που μπορούσα να χρησιμοποιήσω πάνω στο τραπέζι.
Μετά από πολύ τρίψιμο, αλλαγές κατεύθυνσης κλπ, το σκαλοπάτι που ασφαλίζει
το κρύσταλο φάνηκε και βοήθησε να καλιμπράρω το μέχρι εκείνο το σημείο κόψιμο.
Μερικές χιλιάδες κινήσεις αργότερα, το κάτω μέρος του μου ξανάδωσε την δυνατότητα ελέγχου
και όρισε το τέλος της "παιδικής περιόδου" για την κατασκευή.
Τώρα πλέον θα έπρεπε να συνεχίσω μέχρι να φανεί κομμένη όλη η επιφάνεια της πλάτης
χωρίς να την καταστρέψω, ενώ πλέον γυρνάει στο ξύλο κλπ.

(είχαμε και κρυφό κέρδος μια φιλεροροδέλα χειροποίητη! )
Ευχόμενος όλη αυτή η διαδικασία να μην έχει αλλάξει το σχήμα του σπειρώματος
συνέχισα με το ζέσταμα - κόλλημα της ανοξείδωτης λαμαρίνας στο σπείρωμα.

μετά ακολούθησε το ας πούμε ελεγχόμενο κρύωμα για να μην στραβώσουν τα ανοξείδωτα.
Εδώ βλέπουμε πως επηρεάζει μια κόλληση το πολύ τρίψιμο προηγουμένως...
Βαρέθηκα να βρώ το ποσοστό κόλησης που έχει ίδιο χρώμα με το ανοξείδωτο και
θα έχουμε ένα λεπτό λευκόχρυσο φιλέτο στην τομή... θα το βαφτίσω vintage, ταιριάζει
και με τους δείκτες


Πλύσιμο πολύ καλό και καθάρισμα στα βασικά.
Ήρθε η ώρα να δούμε αν αυτό το πράγμα βιδώνει πίσω στο κάσωμα...

Η προσεκτική δουλειά απέδωσε, το σπείρωμα απείραχτο!

Μένει να το φινίρω περιμετρικά και να γυαλιστεί για να δώ πως θα είναι στο τελικό στάδιο.
Φαντάζομαι μόλις ξεχάσω τι τρίψιμο έριξα.

Αυτός είναι ένας από τους τρόπους να έχουμε κλειστό καπάκι πλάτης στο 44mm που είναι λίγο ακριβοθώρητο
και περίπου 4mm ύψος αν το πετύχεις. Το συγκεκριμένο μείωσε περίπου 3,5 mm το άρχικό ύψος
και έφυγε η αίσθηση ότι φοράς ένα ρολόϊ ανάποδα στον καρπό!
